مصریان جهت حفظ کردن و ثبت رویدادها به صورت مکتوب خط هیروگلیف (به حروفی گفته می‌شود که با کشیدن تصویرهایی از جانوران و اشیا پدید آمده باشند) را اختراع کردند.فکر حفظ اسناد به صورت مکتوب از سرزمین همسایه،بین النهرین،به آنها رسیده بود.اما مصری ها خط هجایی اهالی بین النهرین را نپذیرفتند بلکه،نشانه های نوشتاری خاصی برای خود اختراع کردند.مجموعه علامت های هیروگلیف خطی تصویری را میسازد.

بعد ها مصریان خط کاهنی را اختراع کردند که با آن میتوانستند مطالب خود را روی پاپیروس (یا قرطاس گونه ابتدایی کاغذ بوده‌است) بنویسند.این خطی نوشتاری بود که نشانه های تصویری نداشت به همین دلیل به سرعت گسترش یافت.نشانه های خط کاهنی با هم ادغام میشدند.برای نوشتن این خط از قلم نی،طومارهای پاپیروسی و همینطور از جوهر سرخ استفاده میشد،که کاتبان خود آن را میساختند.

خوب.

من در مطلب قبلی نوشتم که هنر مصر در سه دوره تقسیم می شه، ولی داشتم یه مطلب می خوندم دیدم که هنر مصر رو در پنج دوره تقسیم کرده:

هنر مصر باستان را به لحاظ تاریخی و در ارتباط با دودمان های حاکم بر مصر به دوره های مختلف تقسیم میکنند:
▪ سلسله های اولیه (۲۶۸۶-۳۱۰۰ ق م)
▪ پادشاهی کهن (۲۶۸۶-۲۱۸۱ ق م)
▪ دوره بینابینی اول
▪ پادشاهی میانه (۲۰۴۰-۱۷۸۶ ق م)
▪ دوره بینابینی دوم
▪ پادشاهی جدید (۱۵۶۷-۱۰۸۵ ق م)
▪ واپسین دوره (۱۰۸۵-۳۳۲ ق م).

به نظر شما کدوم درست تره؟؟؟؟؟؟؟؟

حالا بقیه مطلب رو بخونیم:

 در این مدت جمعا ۳۰ سلسله بر مصر حکومت کردند
مصریان وجه خاصی برای هنر نداشتند و هنرمند هم نه یک فرد خالق و مستقل بلکه صنعت گری کار آزموده بود که لزوما باید با یک گروه کار می کرد. آنان جادو را به عنوان نیرویی بنیادی می انگاشتند و بر همین اساس معتقد بودند که اگر چیزی درست ساخته شود، می تواند با طی تشریفاتی خاص پا به عرصه حیات بنهد. تمام تلاش آنها در هنر هم برای رسیدن به همین هدف بود.

محافظه کاری طبیعی مصریان و محدودیت های رویکرد جادویی مانع نو آوری هنری میشد، از این رو آثار عصر فراعنه، به هر دوره ای که باشد، شبیه به هم به نظر می رسد. در نقاشی و مجسمه های مصری، افراد مهم باوقار و آرام هستند، اما افراد فرودست، پرتحرک و سرزنده به نظر میرسند. هنر مصری پیری و ضعف را نشان نمی دهد، از این رو مردان همیشه پر قدرت و با نیرو و اطمینان و زنان با شادابی و لطافت جوانی نشان داده می شوند.

اینم واسه دستگرمی پیدا کردم: 

هنر مصر

بسياري از كتب تاريخ هنر به هنگام پرداختن به هنر تمدنهاي كهن، يا تمدن بين النهرين را اولين مبحث قرار مي دهند و يا تمدن مصر را البته شكي وجود ندارد كه قدمت تمدن بين النهرين در قياس با تمدنهاي ديگر بيشتر است ليكن تمدن بين النهرين همواره محل تاخت و تاز اقوام مختلف بوده است و تاريخي آشفته دارد. همين آشفتگي در تنوع و تغييرات مدام در جلوه هاي هنري آن تمدن ديده مي شود و لذا درآثار هنري باقيمانده از تمدن بين النهرين، همانگونه كه ديديم به رغم زيبايي و قدرت، نمي توان به دنبال يك منشأ و يك منبع الهام و حتي يك شيوه ي با دوام بود. تمدن بين النهرين به رغم سرگذشت پرنشيب و فراز خود در آثار هنري شكل گرفته در تمدنهاي ديگر تأثيراتي مهم گذاشته است.
حتي در ابتدايي ترين تجليات هنر مصر مي توان آثاري از اين تأثير مشاهده كرد. اما اين تأثيرات به همان ادوار ابتدايي محدود مي شود. هنر مصر در اين زمينه سرنوشتي كاملاً متفاوت و متضاد با سير تاريخي بين النهرين دارد.
مصر با تاريخي نسبتاً آرام و يكدست كه كمتر تحت هجوم قرار گرفته، توانست در زمينه ي هنري هويتي مستقل و باثبات و دست نخورده را براي مدتي بسيار طولاني حفظ نمايد.
رود نيل در طول تاريخ منشأ آباداني و منبع حيات اين سرزمين و ساكنان آن بوده است. باتوجه به اينكه اين رودخانه از ميان دو بيابان خشك «صحراي عربستان» در شرق و «صحراي ليبي» در غرب عبور كرده و نوار سبز و حاصلخيزي را در اين پهنه خشك و سوزان ايجاد نموده ، مي توان به جرأت نيل را شاهرگ حياتي تمدن مصر دانست.
 ساكنين مصر از دو تيره مختلف بوده اند. در قسمت شمالي، در دلتاي نيل انسانهايي از نژاد آسيايي با صورت هاي گرد و پوستهاي روشن مي زيسته اند. ساكنين دره ي نيل مردمي با جمجمه ها و صورت هاي كشيده و پوست هاي قهوه اي از تيره ي آفريقائيان بوده اند.

 اين دو تيره ابتدا حكومت هاي مجزا داشته اند و در نتيجه سرزمين مصر به دو قسمت مصر عليا و مصر سفلي تقسيم شده است. پادشاه نارمر(Narmer) كه در ايام حكمران مصر عليا و فرماندهي مقتدر بود توانست در سال 3200 ق . م با تسلط بر مصر سفلي اتحادي ميان دو منطقه بوجود آورد و تاريخ مدرن و مستند مصر هم از همين زمان شروع مي شود.

تاريخ نويسان دوره كهن مصر را به سه بخش تقسيم نموده اند:
1 – دوره پادشاهي كهن (2040-3200 ق.م)
2 – دوره پادشاهي ميانه ( 1650-2040 ق.م)
3 – دوره پادشاهي جديد با دوره امپراتوري (1070-1550 ق.م)

هنر مصر را در عهد كهن مي توان اجمالاً با صفات «ديني»، «ابديت گرا» ، «كاهني» و «ايستا» توصيف نمود.
بايد بدانيم كه قدرت دين در مصر باستان با قدرت پادشاهان يكي بوده، چرا كه پادشاهان مصر خود را داراي نيروي الهي مي دانسته اند. به پادشاهان مصر باستان فرعون مي گفتند و فراعنه موجوداتي جاوداني تلقي مي شدند كه در مقررات جاري در عالم هستي و حيات طبيعي مشاركت داشته اند. به همين دليل است كه آثار هنري دوره باستان در بيشتر موارد در نقش برجسته ها و تنديس پادشاهان و ملكه ها (پيكرتراشي)، به شكل مقابر پادشاهان (معماري) و تصويرگري مربوط به زندگي ايشان در اين جهان يا جهان پس از مرگ (نقاشي) جلوه گر مي شود.
نقش برجسته ها:
از قديمي ترين آثار به جاي مانده از هنر مصر لوحي سنگي است مربوط به عهد پادشاهي «نارمر» اين لوح كوچك اطلاعات ارزنده اي در مورد زمان اين پادشاه و آغاز نظام منسجم و متحد مصر به ما مي دهد.

راستش من قراراه یه پروژه تحویل بدم در مورد هنر مصر.

فک کردم که مطالبی که جمع آوری می کنم رو آپ کنم. اینطوری با یه تیر دو نشون می زنم . یک اینکه شاید دوستانی که مطالب و می بینن استفاده کنند و دوم اینکه کمکم کنند تا بتونم منابع و مطالب بهتری پیدا کنم.

خیلی خیلی ممنون می شم اگه نظراتتون رو بهم بگید